امروز 88/08/08! میلاد هشتمین امام شیعیان! شمس الشموس چهارده معصوم(ع)! ما هم که همسایه ایم...

آقای خوبم.. راز دار تمام دردها و اشکهایم.. منور کن زندگیم را به هر آنچه شایسته و بایسته است! عیدانه ام را مرحمت کن.. میلادت مبارک! بر خدای یکتا! بر تو! بر خاندان پاک جدت مصطفی محمد(ص)! بر فرزندت قائم المهدی (عج)! بر تمامی شیعیان برحقت!

می نویسم برایت، با تمام دلتنگی ام..

که بوده ای؟ بگو و حرفم را بخوان...

روزها گذر کردند.. من جایی جا مانده ام انگار.. کودکی هایم کو؟

دلم هوای پریدن با شاپرکها کرده..

دلم باز هم به دنبال شبهای جاده است انگار.. تاریکی شب .. ستاره ها که راه را نشانت دهند..

شاید آنجا باشم؟ تو نمی دانی کجا جا گذاشته ام رویای کودکی ام را؟

حالا که گم شده، انگار دلم زودتر تنگ می شود.. زودتر می گیرد..

بعض، جای همه چیز را می گیرد.. با یاد همه چیز می آید دریغ از آنکه چیزی جز اشک با خود بیاورد..

باران بهار در چهار فصل می بارد اینجا! هر دم که اراده کنی..

همیشه باران را دوست داشته ام.. صدایش را... مثل صدای خنده تو ... چرا؟..

شاید چون واقعیست، وقتی هست... نمی دانم... تو می دانی؟ به من هم بگو...

کاش لااقل می دانستم کجا دستم را رها کرده ام و گم شده ام...

کاش پیدا شود باز هم زندگی..

سر از کار روزگار در نمی آوری.. این یکی را می فهمم! من هم نمی فهمم زندگی را!

دنیا بایست! واقعا می خواهم پیاده شوم!...

هدف! زحمت! شبی که صبح شدنش را می بینی! صبحی که شب نمی شود! زندگی و باز هم زندگی! که با شادی شاد نمی شوی و به غم می خندی! درد و درد و اشک و لبخند خاطرات خوب.. نباید تکرار شوند! حرف این نیست.. نمی توانند تکرار شوند... چه خوب که زمانی بودند... با تو چه کنم؟

آخ که چه دلتنگم.. و چه خسته ... و چه بلاتکلیف! عقل! به چه دردی خوری وقتی قدرت اجرایی نداری؟؟؟ فقط می خواهی تکلیف مرا سنگینتر کنی یا غصه ام را؟؟ باز هم درد... کی می روی؟ چه کنم؟؟؟

امان از زندگی... امان از... امان از من! امان از آدمی زاد! چه موجودی است آدمی زاد... چه موجودی هستی آدمی زاد؟

با ذوق و شوق، راه افتاده ام، چون به تو خیلی مطمئنم، با خودم امید آورده ام، می دانم اگر زیاد بخواهم، پیش آن همه ای که تو داری، کم است. می دانم اگر سهم بزرگی بخواهم، بیش آن همه ای که می توانی ، کم است. لطف تو، با خواستن کسی، کم نمی شود. وقت بخشیدن که می شود، دستت بالای هر دستی است.

من اولین امیدواری نیستم که پیش تو می آید و هدیه اش می دهی؛ با اینکه حقش بوده که هیچش ندهی. اولین نیازمندی نیستم که کمک می خواهد و بهش لطف می کنی ؛ با این که حقش بوده که ناامیدش کنی.

خدایا! دعای مرا هم جواب بده؛ صدایت که می کنم، نزدیک باش؛ زاری که می کنم، دل رحم باش؛ حرف که می زنم، گوش کن.

-- صحیفه سجادیه، دعای سیزدهم، ترجمه فاطمه شهیدی.